|
English Page
تاريخچه و مشخصات
مؤسسه
توسعه پايدار و محيط زيست
پس از انقلاب اسلامي ايران در سال 1358 با
نام مشابهي به ثبت رسيده بود و به علت تغييرات
زمينه هاي كاري و نيازهاي در حال تغيير كشور با
تغيير سازمان در سال
1370
به شماره ثبت
6331
مجدداً به ثبت رسيد.
اين
موسسه عضو اتحاديه جهاني حفظ
طبيعت(IUCN)
و رابط منطقه اي غيردولتي
اصلي براي تسهيلات جهاني
محيط زيست
(GEF)
و معاهده بيابانزدائي سازمان ملل
(UNCCD-RIOD)
است و توسط GEF و
UNCCD
و
UNCCC
به ثبت رسيده است.
همچنين ميزبان جهاني كميسيون سياستهاي زيست محيطي،
اقتصادي و اجتماعي وابسته به اتحاديه جهاني حفظ
طبيعت
(IUCN)، (CEESP)
مي باشد. زمينه هاي كاري كميسيون فوق عبارتند از:
معيشت پايدار، همگرداني منابع طبيعي، امنيت زيست
محيطي و تجارت و محيط زيست.
در حال حاضر اين مؤسسه داراي
80
عضو در تهران و استانهاي مختلف و
15
تشكل محلي وابسته در سه استان
(كردستان، كهگيلويه و بويراحمد وهرمزگان) ميباشد.
بنا به هدف اصلي اين مؤسسه كه توانمند سازي جوامع
محلي است، تشكل هاي محلي غالباً عبارتند از صندوق
هاي توسعه پايدار روستاهاي مناطق فوق الذكر و
صندوق معيشت پايدار طرح عشاير تيره کوهي كه اعضاي
آن خانوارهاي روستايي و عشايري مربوط ميباشد.
تعداد كاركنان طرحهاي مؤسسه بسته به فعاليت هاي در
حال اجرا بين
12
تا بيش از
100
نفر متغيير بوده است.
هدف
از تشكيل اين سازمان غيردولتي
مؤسسة توسعة پايدار و محيط زيست پاية اصلي كار
خود را خدمت به جوامع محلي (بويژه جوامع روستائي)
براي ارتقاء مشاركتي معيشت پايدار نهاده است.
هدفهاي اين سازمان غير دولتي عبارتند از:
·
توانمند كردن جوامع محلي از طريق برنامه هاي
مشاركتي توسعه با هدف پايداري معيشت، برابري
اجتماعي، اقتصادي و زيست محيطي؛
·
کمک به تامين بهداشت جوامع محلي، بهداشت محيط زيست
و كنترل آلودگي؛
·
كمك
به تدوين سياستهاي مناسب ملي و بين المللي در امر
توسعه پايدار؛
·
ارتباط و آموزش دو طرفه با جوامع محلي؛
·
جلب
سرمايه گذاري و تلاش در توسعه انرژيهاي نو
(خورشيد، باد و بيوگاز)؛
·
تحقق
كشاورزي پايدار از طريق بكارگيري روشهاي كشت آلي و
غيرشيميايي؛
·
همگرداني ميراث طبيعي و فرهنگي (مديريت مشاركتي
منابع طبيعي و ساير دارائي هاي جوامع محلي،
نهادهاي مديريت سنتي آبخيزداري، آبزيان، آب، مرتع،
جنگل و حيات وحش)؛
·
جلوگيري از بيابانزائي از طريق اصلاح سياست ها و
برنامه هاي عمل در سرزمين هاي خشك و نيم خشك؛
·
تقويت سنتهاي احيا و مديريت مراتع توسط عشاير
دامدار كوچرو،
·
شناخت و پيش آگاهي آب و هوا و معماري اقليمي و
سنتي؛
·
تاكيد در بهبود وضعيت زيست محيطي در همه امور
علمي، عملي و اجرائي.
|
