|
قنات، شيوه آبياري بسيار کهن ايران مي باشد که
از زمان هخامنشيان تا امروز نزديک به 3000 سال
دوام آورده است. در اين شيوه با تکيه بر دانش
بومي و هيدرولوژيست هاي تجربي، آب موجود در
سفره هاي زيرزميني توسط تعدادي چاه عمودي و
يک چاه افقي، بدون استفاده از انرژي هاي فسيلي
و الکتريکي به روي زمين آورده مي شود و مورد
استفاده قرار مي گيرد.
از نيم قرن پيش به اين طرف هر چه جلوتر مي
آييم از سهم قنات در تامين آب کشور کاسته شده
است. اين سهم از 70 درصد پيش از سال 1950 به
50 درصد در حوالي سال 1950 و به 10 درصد در
سال 2000 مي رسد.
برخي معتقدند عمر استفاده از قنات سپري شده و
دوران قنات گذشته است. تحقيقات و تجربه زندگي
در ايران نشان مي دهد که بخاطر اتخاذ سياست
هاي نا کارآمد و موضعي، آگاهي کم از دانش بومي
و عدم درک ارتباط همه جانبه قنات با جامعه
محلي و نظام توليد باعث شده قنات بسيار کمرنگ
جلوه کند. |
